Bevallingsverhaal

De volgende ochtend werd ik om 6uur gewekt om een CTG te doen en te controleren of ik al ontsluiting zou hebben (hiervoor was het ballonnetje namelijk) en ik had nog maar 1 cm ontsluiting.  Maar het was een begin vond ik, ik had hier niet veel van vernomen en ik had goede moed! 

Ik kreeg opnieuw een ballonnetje ingebracht...  De ochtend was voor de rest rustig en 's middags kwam mijn man weer... Wat kun je daar dan naar uit kijken hahaha (altijd wel, eigelijk *slijm*) 2 van de meiden mochten die dag naar huis en ik bleef samen over met een meid, die wist dat ze er nog heel lang moest blijven. We hebben samen nog meer gekletst en kwamen van alles over elkaar te weten... Het werd best wel laat die avond, omdat het zo gezellig was. 

Maar ook de volgende ochtend werd ik om 6uur gewekt... Dat ging met best veel moeite, maar had die nacht heerlijk geslapen. Ik ging met hoop de kamer in en kreeg weer een CTG en daarna werd weer mijn ontsluiting gecontroleerd. Nog steeds maar 1 cm en weinig verandering. Ik kreeg toen een "veter" ingebracht, een kartonnetje met daarop hormonen, die de ontsluiting zouden kunnen verspoedigen. Het werkte hetzelfde als het ballonnetje, alleen had dit meer kans  op slagen, aangezien er medicijnen op zaten.  Toen moest ik me omdraaien in dat bed en ik had me toch last van mijn bekken en op dat moment had ik alles helemaal gehad en ik kreeg een fikse huilbui... Ik had pijn in mijn bekken en de ontsluiting schoot niet op... Ik wilde een keizersnede op dat moment, want ik was het spuugzat... het zwanger zijn, het in het ziekenhuis liggen, het vervelen en het wachten op de helse pijnen die zouden komen, maar ik was voorbereidt en op die pijn en had zoiets van: kom dan... ik ben er klaar voor! En ik kreeg die dag wel veel harde buiken, was ook goed op de CTG te zien, maar die zakten langzaam ook weer weg... Ik lag nog steeds alleen met die meid op de kamer en toen kwamen de schoonmaaksters binnen... Het waren buitenlandse vrouwen en ik had zoiets van, wat een strenge vrouwen, maar ze begonnen te praten en die meid en ik, hebben constant in een deuk gelegen... Wat een lolbroeken waren die vrouwen zeg... Ze hadden het de hele tijd over het feit, dat ze na onze kamer maar even gingen chillen... en dat wij ook maar moesten gaan chillen, want dat was beter voor onze baby...:P En dat ging de hele tijd, dat  hun in onze kamer waren, maar door, echt, ik heb echt een super leuke ochtend gehad, na die ellende van de ontsluiting... Ook de verpleegsters waren super vrolijk en erg gezellig. Dus ik heb opzich een erg leuke tijd gehad, op de kamer, ondanks het vervelen etc. Tom kwam weer die middag en we zijn naar het restaurantje gegaan, beneden in het UMCG en ik begon al wat harde buiken te krijgen en wat voorweeën. Maar er was vast nog niet veel aan de hand, dacht ik. Die dag kwam er een nieuwe meid bij ons op de kamer en het contact was snel gemaakt... Zij ging vroeg slapen en die andere meid kwam weer bij mij zitten, om te kletsen... Dit hebben we ook weer lang gedaan, alleen begon ik die avond toch wel erg veel harde en pijnlijke buiken te krijgen... Die avond kreeg ik een CTG en Tom vroeg via sms, hoe die gegaan was... Ik loog om bestwil en zei, dat alles nog was, zoals het die middag was. Niet veel aan de hand dus... Maar dat leugentje om bestwil was, omdat Tom ook al die dagen dat ik daar lag, niet had geslapen. Dus ik had zoiets van: ik hou mijn mond wel, dan kun jij lekker slapen vannacht. En dat had hij ook, hoorde ik later... Die nacht had ik erg pijnlijke harde buiken en heb toch nog maar om een CTG gevraagd. Toen werd er nog een vrouw binnengereden en daar heb ik me de hele nacht aan lopen irriteren... Ze had een infuus en dat ding piepte de hele tijd... Kon zij niks aan doen, maar ik had pijn en wou gewoon slapen, tot 6uur, de volgende ochtend... 

Het was eindelijk 6uur en ik mocht weer voor controle, naar het kamertje... ik had de vorige avond nog tegen de meiden gezegd, dat ik wel weer zou komen, op de kamer, dus ze zouden zich niet voor hoeven te bereiden op een nieuwe kamer-genote... Maar ik had 3 cm ontsluiting en ik mocht dus door naar de verloskamers... Ik belde Tom om half 8 (meteen na de CTG) en die zei dat hij eraan kwam (hij vertelde later dat hij nog een kop koffie enzo had gehad en het lekker rustig aan had gedaan, want hij dacht: Dat duurt nog wel tot de middag of avond) Ik kreeg een infuus en mijn vruchtwater werd gebroken... Ik schrok ervan, wat voor golf eruit kwam. Want er was gezegd, dat als je je zwangerschap uitdraagt, het hoofdje van je kindje ervoor zit en het er niet zo uit kon golven... Dit werd bij mij dus ontkracht hahaha! 

Ik vertelde dat ik heel nodig naar de WC moest en ik werd daar naartoe gebracht. Ik moest een grote boodschap doen, maar ik kon niet meer van het toilet afkomen... Ik had zo'n gevoel dat ik moest blijven zitten, want er kon elk moment nog een boodschap aankomen, maar ik moest op bed gaan liggen van de verpleegkundige, want het kon al wel snel gaan... Op dat moment komt Tom de kamer in en ik heb gevraagd of hij mijn spullen wilde halen, van de andere afdeling, want alles lag daar nog. Toen hij terug kwam, had ik al flinke weeën en wilde hij me troosten, maar ik wilde met rust gelaten worden. Hij ging bij me staan en al snel kreeg ik nog heftigere weeën... Snel waren de weeën zo heftig dat ik in paniek raakte... De gyneacologe vertelde dat ik al 5cm ontsluiting had in een half uurtje. Ik vroeg om een ruggeprik, maar die kreeg ik al niet meer, want dat ging de Anestathist (schrijf je dat zo???) niet redden, want de bevalling verliep te snel. De weeën kwamen zo snel op elkaar, dat ik maar weinig adem-pauze had en weer raakte ik in paniek... Tom riep mij en zei heel streng: Nu let je op mijn ademhaling en hij deed voor, hoe ik moest ademen. (We hadden samen een cursus "Samen bevallen" gedaan, dus hij wist ongeveer wat hij moest doen) Toen ging het even goed. Maar ik had zoveel pijn dat ik een paar keer heel hard geschreeuwd heb en weer in paniek raakte... Toen werd ik weer streng aangesproken en ik had zoiets van: Verrek maar, ik ga nu even heel hard schreeuwen en in paniek raken...! Dat had ik op dat moment heel even nodig, om de controle terug te krijgen over mezelf. Dat werkte voor even en ze zagen het hoofdje al verschijnen. Maar ik had zo'n persdrang, dat ik te snel wilde persen... Ik kreeg een knip (wat overigens ontzettend pijn doet, als ze hem niet in een wee zetten) en mocht toen eindelijk gaan persen... Ik perste en na 8minuten was onze kleine Luca daar dan eindelijk om 9:01. Ik was ontzettend blij, dat het voorbij was. Toen kwamen de hechtingen nog... OMG, wat een helse pijn zeg!!! Maar het was voorbij en de kleine man was daar dan na 38+4weken en een bevalling (weeënstorm) van in totaal 1,5 uur!!! Hij was 52cm en 3370gram. Ik hield hem in mijn armen en was supertrots op ons mannetje, maar ook op mezelf. Wat een prestatie en wat een mooi werk hebben we geleverd :)! Wat was Tom een trotse papa, meteen overal foto's van maken en hij kreeg Luca snel na de geboorte op zijn arm. 

Wat een oerkracht heeft een vrouw toch, als je beseft hoe zo'n bevalling kan verlopen. Mijn man Tom heeft ook super veel respect voor me (en voor elke vrouw, die bevallen is) vertelde hij. Eerst zoveel pijn lijden en dan daarna met een grote grijns in bed liggen, omdat de bezoek er is... (die grijns was overigens wél gemeend) Maar hij zou het niet na kunnen doen, vertelde hij en dat geeft je dan weer zoveel zelfvertrouwen en zo'n gevoel van liefde. Ik ben super blij met zo'n man als hij, omdat hij ondanks al zijn zeuren, tóch is meegegaan, naar de cursus en het uiteindelijk zo goed heeft gedaan, tijdens de bevalling, door mij goed te leiden. Wat een man!!! En wat ben ik nu trots op mijn gezin! We zijn nu 3weken verder en ik kan me nu geen leven meer voorstellen, zonder onze Luca! Wat hou ik toch van mijn 2 mannen!!!